Θυμάμαι ότι κάθε φορά που τελείωνε μια ερωτική σχέση, αναζητούσα ένα αξιοπρεπές τέλος στην ιστορία. Δεν μου άρεσε να τελειώνουν όλα ξαφνικά, βίωνα αυτές τις καταστάσεις σαν έναν ξαφνικό θάνατο. Αποζητούσα διακαώς μια επίσημη συζήτηση που θα έκλεινε τον κύκλο που είχα ζήσει. Πίστευα ότι ένας «αποχαιρετισμός» θα με έκανε να νιώσω ολοκλήρωση. Όμως, ακόμα κι αν η σχέση τελείωνε όπως την είχα φανταστεί, δεν ήμουν ποτέ ευχαριστημένη. Ένιωθα ανεπαρκής και συχνά αναρωτιόμουν: ήταν αυτό που πραγματικά μου έλειπε;
Καθώς περνούσε ο καιρός, άρχισα να αναζητώ τα λάθη μου και να σκέφτομαι βαθύτερα τις σχέσεις μου. Συνειδητοποίησα ότι ακόμα και αν η σχέση έκλεινε με έναν «σωστό» τρόπο, δεν θα ήμουν πραγματικά ικανοποιημένη. Εκείνη την περίοδο συνειδητοποίησα ότι αυτό που μου έλειπε ήταν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: η σχέση μου με τον εαυτό μου.
Έλεγα ψέματα στον εαυτό μου ενώ η διαίσθησή μου φώναζε: «Δεν είναι αυτό για σένα, φύγε… ζεις μέσα στο ψέμα και σε μια επιφανειακή κατάσταση που δεν σου ταιριάζει, που δεν είσαι εσύ». Γνώριζα τα αληθινά μου συναισθήματα, αλλά τα έκρυβα και επέμενα να κάνω τη σχέση να λειτουργήσει με το ζόρι.
Ώσπου ξεκίνησα το ταξίδι της προσωπικής ανάπτυξης και άρχισα να γνωρίζω τον εαυτό μου από την αρχή. Η στιγμή που άρχισα να βλέπω τον εαυτό μου με αγάπη άλλαξε όλη μου τη ζωή.
Εσύ, τι θεωρείς πιο σημαντικό: τον τρόπο που κλείνει ένας κύκλος ή τα μαθήματα που παίρνεις από αυτόν;
